Rust

Hallo allemaal,

Als kind keek ik vroeger vaak in de avond uit het raam van mijn ouders slaapkamer. Dan zag ik de lampen van de boten in de verte gaan over de Maas. Langzaam kropen deze vooruit. Soms verdween dit lichtpunt even achter een boom, waarna hij een paar seconde later weer te voorschijn kwam om verder te schuiven aan de horizon tot je hem niet meer kon zien…
Wat een rust!

Ik ervaar deze rust ook als ik in de auto rij naar de gewilde locatie van ons project. Ik zie een hoop werk, ik zie vervallen boerderijen en akkers vol werk…. In mijn hart weet ik dat we er voor moeten gaan. Want daar is rust.

Soms lijken situaties in je leven overweldigend. Hoe vaak denken we niet van te voren dat iets onmogelijk is? We zien ‘beren’ op de route en bedenken dan gelijk dat het onmogelijk is.
Wat als ik nu ook weer zo had gedacht? Ons leven staat momenteel op z’n kop. We zitten in een achtbaan, rijdend langs de bijeenkomsten, langs adviseurs en onze boekhouder.

“Vroeger” dacht ik dat een eigen boerderij onmogelijk was. En voor toen was het ook onmogelijk. Ik deed niks om mijn droom waar te maken, hoopte op een lot uit de loterij. Pas toen Xander en ik gingen denken in mogelijkheden kwamen er gelegenheden op ons pad. We hebben met knikkende knieën de kans gegrepen. Wat was dat eng! Nu staan we hier, aan de rand van de polder. Aan de rand van ons avontuur.

Welke stap(pen) zou jij moeten nemen voor jouw droom? Ik daag je uit om daar eens naar te kijken! Zet de ‘beren’ aan de kant! Kijk welke deur voor jou opent! Want zoals Albert Einstein zei: Alleen een dwaas blijft hetzelfde doen en verwacht een ander resultaat. En och… wat was ik dwaas de afgelopen jaren….

Liefs,

Leonie

foto van Zorgboerderij 't Keerpunt.

Click Here to Leave a Comment Below

Leave a Reply: